Je krijgt er zin in – de Twaalf Artikelen in 30 dagen (dag 17)

Herman van Wijngaarden - Zo is datDag 17

Je krijgt er zin in

opgestaan van de doden (2) – ’t Valt niet mee om écht chris­ten te zijn. Of wel soms? ’t Gaat in ieder geval niet vanzelf. Als ik naar mezelf kijk, moet ik toegeven dat ik er lang niet altijd zin in heb. Bo­ven­dien gaat wél zon­di­gen meestal mak­kelij­ker dan níet zondi­gen.

En tóch geloof ik dat jij en ik echt als christen kunnen leven; dat we daar zin in kunnen krijgen, en daarom ook steeds harder tegen de zonden gaan vech­ten. Hoe dat dan kan? Door wat er gebeurd is bij de op­standing van Jezus! Ik wil daarover graag nog iets met je delen.

Paulus heeft het ergens (in Efeze 1:19, 20) over de enorme kracht waardoor Christus is opgewekt. Nou, zegt Paulus dan, met diezelfde kracht werkt God ook in ons die geloven! Onvoorstelbaar! Die kracht kan alles veranderen. In het gedeelte van vandaag zegt Paulus nota bene dat ons oude zondige leven met Christus gestorven en begraven is – weg ermee! En daar blijft het niet bij, want we staan met Hem op uit de dood om een nieuw leven te leiden. Ik weet dat dit nogal vaag klinkt, maar toch hoop ik dat je er een beetje blij van wordt. Begrijpen zul je het nooit, maar neem van mij aan: als je het gelooft, zul je het ervaren!

Lezen: Romeinen 6:4-8

Oké, dit zijn moeilijke verzen. Maar kijk vooral maar naar de zinnen die je wél begrijpt. Vraag God je duidelijk te maken wat Hij je daarmee wil zeggen.

Advertenties

Abortus nu ook in Ierland ‘on demand’

Abortus Love Both“Love both” is de slogan van de grootste prolife-organisatie in Ierland. Dat kwam overeen met het achtste amendement op de Ierse grondwet. Daarin stond, dat zwangere vrouwen en ongeboren kinderen gelijke rechten hebben. Dit amendement is op 7 september 1983 via een referendum aangenomen met 66,9% vóór en 33,1% tegen. Dankzij deze wet was het ongeboren leven optimaal beschermd. Alleen als het leven van de vrouw in gevaar was, was abortus toegestaan. Helaas is deze wet op 25 mei 2018 via opnieuw een referendum ingetrokken. Nu stemde 66,4% vóór vrije abortus tot de twaalfde week van de zwangerschap en ‘persoonlijke mentale redenen’ tot zes maanden, en wilde maar 33,6% the equal right of life voor moeder en kind handhaven. In de media werd door Taoiseach Leo Varadkar, de  gesuggereerd dat dit besluit met een overweldigende meerderheid genomen was, namelijk door 1,4 miljoen  Ierse kiezers, terwijl indertijd in 1983 slechts 841.000 dit mega-vrouwonvriendelijke besluit iedereen had opgedrongen. Dat lijkt me niet terecht, want qua percentages was het verschil tussen YES en NO nagenoeg gelijk. Verder noemde Varadkar dit besluit historisch, omdat Ierland “has stepped out from under the last of our shadows and into the light”.

Nu waren we net na de uitslag van het referendum in Ierland op vakantie. We bezochten op zondag de Reformed Presbyterian Church in Galway. Daar waren de kerkleden echt van slag door de uitslag van het referendum. Ze noemden twee oorzaken voor deze ommekeer in Ierland. Allereerst: een diepe afkeer van de Rooms-Katholieke Kerk. Veel Ieren die niet persé vóór abortus waren, hebben toch vóór afschaffing gestemd omdat de RK-kerk in Ierland jarenlang heel nadrukkelijk alles heeft willen bepalen wat met seksualiteit te maken had, terwijl de laatste jaren het ene schandaal na het andere in de publiciteit kwam. Een tweede reden was volgens de christenen in Ierland het feit, dat de tegenstanders van vrije abortus bijna geen bijbelse, christelijke argumenten noemden. Het ging er alleen maar om dat ongeboren kinderen ook rechten hebben.

Abortus IerlandOnderweg in Ierland kwamen we bij een benzinestation ook een lokale advertentiekrant tegen, de “Clare County Express”. Die wordt in de regio Clare 1x per maand verspreid in een oplage van 20.000. Tot mijn verbazing was de voorpagina helemaal (nou ja, iets meer dan de helft ervan, de andere helft bestond uit advertenties) gewijd aan het referendum met een duidelijke oproep om de rechten van het ongeboren leven te beschermen. Ja, de redactie kwam zelfs met de volgende kop: Vote No To The Murders Of the Innocent (‘Stem nee tegen de moordenaars van de onschuldigen’). En het tweede stuk op de voorpagina (een advertorial) had als grootste kop: NO to abortion on demand (‘Nee tegen abortus op aanvraag’). Midden in de 16 pagina’s tellende Clare County Express stond een paginagrote advertentie die ook niets aan duidelijkheid te wensen overliet.

Het is altijd weer schrikken als je leest dat 97% van de geaborteerde kinderen gewoon gezond was. Wat je hoort zijn altijd de verhalen over zwaar gehandicapte kinderen. Of dat het onmenselijk is om een vrouw te verplichten een kind ter wereld te brengen na een verkrachting / incest. Maar ook dan gaat het om nog geen 5% van de situaties waarin vrouwen besluiten tot abortus.

Abortion_Referendum_Campaign_Posters_in_Dublin,_May_2018_(40281031690)De redacteur van de Clare County Express vatte het dan ook goed samen toen hij schreef dat het JA-kamp de mond vol heeft over ‘goede medische zorg’ en ‘bewogenheid’ met vrouwen die ‘lijden’ onder een overheid die zich mengt in ‘privé-zaken’, maar dat die zorg en compassie zich blijkbaar niet uitstrekt tot de geaborteerde baby, omdat de voorstanders voor vrije abortus de vernietiging van een foetus tot een ‘privé-zaak’ verklaard hebben. Maar daarmee creëren ze “a culture of death”.

In Ierland en ook in Nederland werd enthousiast gereageerd op de uitslag van het referendum. Het is om te huilen. Net als in ons land is abortus nu ook in Ierland gelegaliseerd. Met als argument dat het gelimiteerd is tot 12 weken. Maar in de praktijk betekent het ‘abortion on demand’, oftewel: ‘u vraagt, wij draaien’.

Gert-Jan Segers, de fractieleider van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, gaf op zijn Facebook-pagina een persoonlijke reaktie op de uitslag van het Ierse referendum betreurde en de juichende recensies in de Ierse en Nederlandse pers. Het is het lezen waard!

Zo’n tweederde van de Ierse kiezers stemde vorige week in een referendum voor legalisering van abortus. De meeste Nederlandse reacties die ik voorbij zag komen, wekten de stellige indruk dat Ierland een grote stap voorwaarts heeft gezet in de gang der beschaving. Op Twitter las ik vooral vreugde en euforie. De filmpjes over Ierse vrouwen die speciaal uit de diaspora naar Ierland waren gekomen om te kunnen stemmen voor de bevrijding van de vrouwen in hun moederland waren meestal ‘ontroerend’.

Het werd me weer eens duidelijk dat in onze contreien abortus niet eens meer een dilemma is. Abortus is een heilig recht en het lijkt soms zelfs een taboe geworden om er kritische kanttekeningen bij te plaatsen. En toch ga ik dat doen.

Ook de NOS deed verslag van de campagne voorafgaand aan het Ierse referendum. Maar het item was minstens zo veelzeggend over Nederland als over de Ierse verhoudingen. In het item vertelde eerst een vrouw dat ze in verwachting was geweest van een ernstig gehandicapt kind dat spoedig na de geboorte zou sterven, maar dat het verboden was haar zwangerschap af te breken.

Na dit schrijnende verhaal kwam een oudere vrouw op straat aan het woord die volstond met de mededeling dat ze christen was en dus tegen abortus. In de Nederlandse kijk op de zaak heeft de vrouw die een abortus wil daar een goede reden voor en alleen een premoderne gelovige haalt het nog in haar hoofd dat die vrouw te beletten. Dit item was een bevestiging van ons overzichtelijke wereldbeeld. Verder nadenken was niet nodig en tweederde van de Ieren bevestigde daarna ook nog eens ons gelijk.

Toch ergerde dat item me. Allereerst verbaast het voorbeeld me, omdat ik zelf geen christelijke ethicus ken die in het genoemde geval een vrouw zou adviseren haar hopeloze zwangerschap ten koste van alles uit te dragen. Om helemaal nog maar te zwijgen van het in de Ierse pro-choice campagne gebruikte voorbeeld van een vrouw die vanwege een geweigerde abortus zelfs was overleden. Nog een keer, ik ken geen christelijke ethicus die in zo’n situatie een vrouw zou laten sterven.

Een grotere reden voor mijn ergernis is dat de tegenstelling in het item buitengewoon simplistisch was. Alsof elke abortus alleen maar het voorkomen van verdriet is. En alsof bezwaren ertegen alleen maar voortkomen uit religieuze regels en een religieuze overtuiging waarin die regels belangrijker zijn dan de medemens. Jezus zou wel raad weten met dat soort religieuze overtuigingen..

Abortus Love Both SegersDe belangrijkste reden voor mijn gemengde gevoelens bij de Nederlandse euforie is dat de uitslag van het Ierse referendum de weg baant voor hele andere soorten abortussen dan de in het NOS-item genoemde. In ons land vinden jaarlijks ruim 30.000 abortussen plaats en als reden wordt in bijna de helft van de gevallen financiën genoemd.

Andere belangrijke redenen zijn het gebrek aan geschikte woonruimte en het feit dat de partner het kind niet wil. Kortom, het merendeel van abortussen in Nederland vindt plaats als gevolg van omstandigheden waar wij heel goed wat aan zouden kunnen doen. We kunnen aankomende moeders helpen met geld, met woonruimte en we kunnen ook familieleden ondersteunen. Als we het willen.

Daar komt bij dat in een derde van de gevallen een abortus een herhaalde ingreep is. Daar is een goed gesprek over anticonceptie nodig en ook daar is hulp meer dan gewenst. En we kunnen die verlenen, als we het maar willen. Daarom is het niet meer dan terecht dat het kabinet 53 miljoen euro uittrekt voor preventie van en ondersteuning en zorg bij onbedoelde zwangerschap.

Abortus is ook geen gewone medische ingreep. Het is voor veel vrouwen een fysiek en mentaal belastende behandeling en het is daarbij het beëindigen van beginnend leven, van een soms al kloppend hartje. Ik schrijf dit niet op om al mentaal belaste vrouwen nog zwaarder te belasten. Ik schrijf het op omdat dit de beladen werkelijkheid is. Met enige schroom dus.

Hoezeer we dit beginnende leven ook kunnen reduceren tot ‘een vruchtje’ of ‘een klompje cellen’, het is in veel gevallen meer dan dat. En dat maakt een abortus op z’n minst een dilemma. Een pijnlijke, ethisch beladen keus tussen de wil van de moeder en het leven van het kind, tussen het zelfbeschikkingsrecht van de een en de waarde van het beginnende leven van de ander.

Wat je ethische overtuiging ook is, we zouden elkaar toch altijd moeten kunnen vinden in een ruimhartig aanbod van hulp aan vrouwen met een ongewenste zwangerschap, zodat materiële zaken als geld en woonruimte geen belemmering zijn voor een keus om een nog ongeboren kind geboren te laten worden. En wat je keuze bij dit buitengewoon indringende ethische dilemma ook is, er past in ieder geval geen euforie bij.

Een sprookje? – de Twaalf Artikelen in 30 dagen (dag 16)

Herman van Wijngaarden - Zo is datDag 16

Een sprookje?

op de derde dag opgestaan van de doden (1) – Dat in 1945 de Tweede Wereldoorlog beëindigd werd, dat was een belangrijke historische gebeurtenis. Of de strijd van Nelson Mandela tegen de apartheid in Zuid-Afrika, ook díe heeft in de geschiedenis een belangrijke rol gespeeld. Maar geen enkel historisch feit is zó belang­rijk ge­weest als dat ene: dat de Here Jezus opstond uit de dood.

Nu weet jij net zo goed als ik dat veel mensen niet in de opstanding geloven. Dat een dode weer levend wordt, lijkt téveel op een sprookje om waar te kunnen zijn, vinden ze. Dat mensen zo denken, is best te be­grij­pen, want het ís ook een groot wonder. Aan de andere kant: hoe moet je ánders verklaren dat het graf van de Here Jezus op de derde dag opeens leeg was? Zouden de discipelen het verhaal van de opstanding nu echt zelf verzon­nen hebben? Wie verzint er nu een leugen en heeft er dan zijn leven voor over om in die leugen te geloven?

Nee, dat de Here Jezus uit de dood is opgestaan, dat is net zo zeker als dat de Tweede Wereldoorlog in 1945 afgelopen was. Geloof het maar gerust.

Lezen: Matteüs 28:1-7

We geloven niet in sprookjes, maar in feiten! Zou het lukken om vandaag (of morgen) aan iemand te vertellen over wat je net gelezen hebt?

Pikdonkere kelder – de Twaalf Artikelen in 30 dagen (dag 15)

Herman van Wijngaarden - Zo is datDag 15

Pikdonkere kelder

is nedergedaald in het rijk van de dood – Denk je wel eens na over de dood en over sterven? Misschien niet; dat kan ik me best voorstellen. Toch zijn er ook tieners die er wél over nadenken, omdat ze er bang voor zijn. Ook dát is begrijpe­lijk.

Als je aan de dood denkt, kun je daar inderdaad bang van worden. Het is als bij een pikdonkere kel­der in een oud leegstaand huis. Je weet wel, zo’n huis uit een enge film. Voorzichtig ga je de trap af, en bij het licht dat door de deur komt, schuifel je ver­der. Maar opeens… bám! De deur bo­venaan de trap valt met een dreun in het slot. Op de tast ren je naar boven, maar de deur zit pot­dicht. Er is niet eens een deurknop. Daar sta je dan, moederziel alleen in de duisternis. En niemand kan je horen.

Zo kun je je de dood voorstellen. Maar het voorbeeld is nog niet af. Want wat zie je daar, in een hoek van de doodskelder? Een verlicht bordje met daarop­: ‘Je­zus is hier geweest.’ Wat een ontzet­tende op­luchting! Want dat betekent dat deze kel­der voor Jezus geen onbekend terrein is. Hij is zelf neergedaald in de dood, en heeft gezorgd voor een uitgang – een uitgang naar het eeuwige le­ven. Nu jaagt de dood echt geen angst meer aan!

Lezen: Psalm 116:1-9

Als je deze Psalm leest, welk vers vind je dan ’t mooist om op deze dag mee te nemen? Leer die uit je hoofd!

‘Wie is mijn echte vader?’ – waarom een christen tegen donor-oudersschap is

Ooit zei ik in een preek: “Een kind heeft meer recht op z’n beide ouders dan beide ouders op werk.” Dat werd me niet door iedereen in dank afgenomen. Vandaag de dag speelt een andere diskussie: heeft ieder kind het recht om te weten wie zijn of haar donorvader (of, donormoeder) is? Sinds 2004 is anonieme eicel- of zaadceldonatie in ons land verboden. Je kunt je afvragen: waarom toen pas? Het antwoord is, toen ik het op me liet inwerken, nogal onthutsend: omdat er tegenwoordig honderden, misschien wel duizenden 20-ers en 30-ers rondlopen die niet weten wie hun biologische vader is. Op televisie hoor je hun verhalen. De kern ervan is heel vaak: ik snap dat mijn ouders graag een kind wilden terwijl ze die zelf niet konden krijgen, maar ze hebben mij het recht ontnomen om bij mijn eigen vader op te groeien. Eén donorkind hoorde ik het op televisie heel scherp zeggen: ‘Ook al was ik echt een gewenst kind, ten diepste gingen mijn ouders voor hun eigen geluk toen ze naar de spermabank gingen.’

Die opmerking zou voor veel mensen een eye-opener moeten zijn. Als je kinderen neemt via een donor, ontneem je zo’n kind het recht om z’n echte ouders te leren kennen. Terwijl je weet dat die wens heel diep zit – kijk maar naar al die programma’s waarin geadopteerde kinderen op zoek gaan naar hun biologische ouders.

In de jaren ’80 van de vorige eeuw werd er in christelijke kringen al aandacht besteed aan kunstmatige inseminatie (KI). De mogelijkheid van ‘KI-D’ (Donor) werd per definitie afgewezen. De mogelijkheid van ‘KI-E’ (Echtgenoot) werd onder voorwaarden toegejuicht. Maar als christenen hebben we denk ik nooit beseft, hoeveel mensen al in die tijd gebruikt maakten van anoniem donorzaad om als kinderloos echtpaar of als bewust-ongehuwd-moeder toch de kinderwens te vervullen. En toen begin deze eeuw het homohuwelijk gelegaliseerd werd, volgden heel veel homo-echtparen die vaak twee kinderen kregen – de beide moeders allebei een keer negen maanden zwanger; de beide vader allebei via soms dezelfde draagmoeder.

Het nemen van kinderen als je ze zelf niet kunt krijgen wordt in onze moderne tijd als een legitieme mogelijkheid gezien waar je als partners recht op hebt. Ik vraag mij af of dat terecht is. Volgens mij schuilt er achter deze stelling een houding van egoïsme. De kinderwens is vooral gericht op het eigen geluk. En gaat dus ten koste van het belang van het kind.  De praktijk van donorkinderen uit de jaren ’80 en ’90 die nu op zoek zijn naar hun biologische vader ondersteunt dat. Toch zal er niet veel veranderen, denk ik. Alleen worden potentiële donoren nu afgeschrikt omdat ze niet meer anoniem hun sperma kunnen afleveren. Maar ik heb nog geen enkele niet-christelijke partij horen pleiten voor het opheffen van alle spermabanken. Het individuele geluk van een volwassene staat in onze samenleving zo hoog in het vaandel, dat het mogelijk moet blijven om, desnoods via gekunstelde wegen, kinderen te krijgen die niet echt van beide ouders zijn.

Gun ik twee partners dan niet het geluk van het ouderschap? Jazeker wel! Maar ik heb moeite met de absolute voorrang die gegeven wordt aan het eigen geluk in het hier en nu. Daar moeten donorkinderen over 20 jaar maar mee leren leven. Net als kinderen van gescheiden ouders vaak met de gevolgen zitten van de scheiding als ze zelf volwassen zijn (zie hier). En als het om abortus gaat, is het in Nederland al meer dan 40 jaar zo (en in Ierland sinds 26 mei 2018) dat het ongeboren leven geen enkel recht heeft om te mogen bestaan als de moeder die dat leven in zich draagt, daar anders over denkt.

Vroeger bestond de mogelijkheid om een donorkind te nemen niet. In de Bijbel zie je andere oplossingen. Leen je slavin uit aan je man en zet het kind op jouw naam (Sara liet het Abraham een aantal nachtjes met Hagar proberen). Geef je man een bijvrouw kado (Lea en Rachel deden dat allebei in een wedstrijdje ‘wie produceert de meeste kinderen bij manlief Jakob’). Of trouw een tweede vrouw als je eerste vrouw geen kinderen kan krijgen (Elkana hield van Hanna, ook al kon ze geen kinderen krijgen, maar had vanwege zijn kinderwens als tweede vrouw Peninna erbij genomen). Je ziet aan alle kanten hoe het met zulke kunstgrepen mis gaat in de onderlinge relaties. Zou dat vandaag anders zijn? Ik denk van niet. Volgens mij zijn er ook andere mogelijkheden, zoals het adopteren van kinderen of het bieden van pleegzorg. In beide gevallen is voor iedereen duidelijk dat de wettelijke ouders of verzorgers niet de biologische ouders zijn. In de Bijbel kom je een verhaal tegen dat je hier wel een beetje mee kunt vergelijken. Als koning Saul en zijn zonen in de oorlog met de Filistijnen omkomen, adopteert de nieuwe koning David Mefiboset, de zoon van kroonprins Jonathan. Jonathan was ook Davids beste vriend. Mefiboset wordt door David in de koninklijke familie opgenomen ‘en behandeld als een van de koningszonen.’ (2 Samuel 9:1-13).

Vandaag zou ik wel voor de stelling willen gaan: “Een kind heeft meer recht op twee biologische ouders dan twee partners op een donorkind.”

 

Geen verhaaltje – de Twaalf Artikelen in 30 dagen (dag 14)

Dag 14

Geen verhaaltjeHerman van Wijngaarden - Zo is dat

onder Pontius Pilatus is gekruisigd, gestorven en begraven – Als er tweeduizend jaar geleden in Jeruza­lem kranten waren geweest, had je ongetwijfeld op een dag zóiets kunnen lezen: ‘Gisteren zijn op de Hoofd­schedelplaats weer drie doodvonnissen uitgevoerd. Eén daarvan betrof de bekende Jezus van Nazaret. Hoewel stadhouder Pilatus eerder nog had verklaard geen schuld in deze 33-jarige man te kunnen vinden, gaf hij later toch toe aan de eisen van de overpriesters en het volk.’

Zo waren de feiten. Wat Lukas en de evangelisten later opschreven, kon iedereen eenvoudig controleren. Je zou kunnen zeggen: om te weten dat Jezus is gekruisigd, gestorven en begraven, heb je niet eens geloof nodig, dat weet iedereen. Dat bedoelt de Apostolische Geloofsbelijdenis ook een beetje als ze zegt dat het onder Pontius Pilatus is gebeurd. Net zo echt als Pilatus was (zijn naam staat nog steeds in de Romeinse archieven), zo echt was het ster­ven van Jezus.

Voor mensen die geloven, betekent dat natuurlijk nog veel meer. Want die weten: zo zeker als Jezus gestor­ven is, zo zeker is het dat er toen voor mijn zonden is betaald. Dat is geen verhaaltje, maar een feit! Zo ís dat!

Lezen: Lukas 23:1-7

Pilatus schreef geschiedenis! Jij kunt daar jouw geschiedenis aan toevoegen. Vul maar in: ‘Toen [jouw naam] hier tweeduizend jaar later over las, … [wat gebeurde er toen?].

Je schuld van vandaag – de Twaalf Artikelen in 30 dagen (dag 13)

Herman van Wijngaarden - Zo is datDag 13

Je schuld van vandaag

die geleden heeft – De zonden die jij vandaag of gis­teren gedaan hebt, zijn die erg denk je? Laten we daar eens over nadenken, heel concreet. Als jij bijvoor­beeld expres kwaad gesproken hebt over iemand, of met verkeerde gedachten hebt zitten spelen, hoe erg is dat dan?

Het beste antwoord op die vraag zou je krijgen als je hem aan de Here Jezus kon stellen. Waarom? Omdat Hij het gevoeld heeft hoe erg jouw zonden zijn! Want om jouw overtredingen van vandaag, hoe groot of klein ook, is Hij tweeduizend jaar geleden gebroken. De straf die jij daarvoor verdient, heeft Hij gedragen. En dat deed pijn!

Is dat niet verschrikkelijk? Dat door jouw en mijn schuld van gisteren en vandaag de Here Jezus zoveel pijn heeft gehad? Omdat Hij die schuld wilde wegnemen? Maar… je kunt het bijna niet geloven… dat is óók fantastisch. Want als je met je schuld van vandaag in gebed naar God gaat, krijg je daarom dít te horen: er is al voor je betaald! Je bent vrijgesproken!

Lezen: Jesaja 53:3-6

Vul in deze verzen in plaats van ‘ons’ en ‘onze’ eens ‘mij’ en ‘mijn’ in. Welk gevoel roept dat bij je op?